RSS
 

Archiwum - Styczeń 3rd, 2017

Styczniem wędrowanie

03 sty

Kiedy idzie się samotnie, widzi się więcej. Nie trzeba z nikim mówić, ani zwalniać ze względu na kogoś, ani przyspieszać. Człowiek staje się częścią mijanego świata, a nie idącej grupy. Jest jednocześnie mijanym drzewem, grudą zaoranego pola i zaśnieżonym pagórkiem, a nie jedynie towarzyszem rozmowy.
Las, brzeg jeziora, znów las. Jakaś droga, pole ze skłębionym wiatrem, tropy zajęcze odbite w nocnej ponowie, poszczekiwanie wiejskich burków. I wcale nie trzeba wyjeżdżać w świat, by poznać świat.

Świat przechodzi się miedzą.

 

DOBREGO ROKU WAM. NIECH SIĘ WAM DOBRZE WĘDRUJE.

 
Komentarze (8)

Napisane w kategorii Bez kategorii